« دست دوستی »

 چه خوش خيا ل بود ازگيل سرخ؛

 دل به چشمه سپرد و

 خوانش مست تبر را

                 در بیشه ی  خاموش

                             دست افشاند

 هنگام كه پا شكسته زانو نشاند و

بوسه بر خشكيده چشم چشمه زد ،

                       اما به نجوا گفت :

  دم تبر همواره به خون من آلوده بود و بوی ناك

      و از شيره ی جا ن من

                     ملس ، گس ...

       چه خوش خيا ل هستم من !

                                                                 اميرمحمداعتمادی  9/3/79

ازگيل سرخ: درختچه ای كه لب چشمه ها و جوي چه ها می رويد با چوبی سخت که مرغوب ترين نوع دسته ی تبر است .