نجوای پاییزه

                 «  نجوای پاییزه  »

   دژخیم  باد

   ولوله ای  انداخت در باغ

                  تند و تیز تیغ تکاند و

   ...

   سپیدار سرافراز و چنار پیر را

   آب از سر می چکید ٬

   ردا از دوش افکندند ؛

             لخت و پاک

              در  نم بارش عشق

                            به نماز ایستادند...

    تنگ غروب بود و سکوتی٬

           سپید ٬ سرد ٬

                            ژرف و وهم انگیز .

                                           امیرمحمد اعتمادی  ۲۷/۶/۷۴