خرامش خزان

         « خرامش خزان »

   رازی نهفته در ناز و خرام خزان

   خوش خال و خط

   نگاه خمار گسترده

   دار و درخت را تا دامن کوه

   جامه دیبا پوشاند

                           چه سخاوتی !

    در چشم های نیمه باز اما

   طرفه خوابی کاشت

     هیچ کس بیدار نیست

   جز فاخته ای که مرهم سبز را

   بر پیکر طبیعت آرزو دارد

   راز آشکار !

               انگار تا خلعت سپید راهی نمانده

   کو کو ! کو کو !

                                                                امیرمحمد اعتمادی