شناسنامه

                      «  شناسنامه »

    من ؛

           امیرمحمد !

   پدرم ؛

           بسته ی صخره های تنگه ی عشق و غرور

           که در نم بارش مه پوش مات

           تنها تنها

           خیال انگاره می زد

           بافه بافه ، اشک اشک

           عقیق  می بافت

                           دلخوشی رهگذران.

   مادرم ؛

           جوبارک لرزان و خرد

           که از زمهریر ژرف تنگه تا هرم بلند نیمروز

           شبنم شبنم نشتاب شد

           عقیق مات پیشانیش را

           به خیزابه های پسین گنگ سپرد

           و

           حسرت حسرت نگاه غرقه ساخت

                                   بدرقه ی راهش.

   سالهاست ؛

            در ساحل بهت و

                                حیرت شن زار

            غرش به غرش ، موج موج

            سر می گردانم

            و طعم دور قطره اشکی گرم را

            ریسه ریسه ، پشته پشته

            خیال می پیمایم

                              رهگذرم من.

                                 امیرمحمد اعتمادی